SKŁADANKA OPENER 2013

Jak co roku Bonomuza przygotowała specjalne muzyczne składanki zawierające utwory, które za kilka dni usłyszymy na Babich Dołach. Możecie jej posłuchać klikając na tytuły poszczególnych piosenek. W tym roku wybór był wyjątkowo, z tracklisty wypadło wiele kawałków, które normalnie byłyby pewniakami. To najlepiej świadczy o tym, że tegoroczny festiwal ma naprawdę mocny skład. Dobrej zabawy i do zobaczenia pod gdyńskimi scenami. 

1. VAVAMUFFIN – Smoking

2. EDITORS – A Ton Of Love

3. SAVAGES – She Will

4. BLUR – Country House

5. ALT-J – Taro

6. LILLY HATES ROSES – All I Ever

7. ARCTIC MONKEYS – R U Mine?

8. TAME IMPALA – Be Above It

9. NICK CAVE – Into My Arms

10. ŁĄKI ŁAN – Lovelock

11. KALIBER 44 – Normalnie O Tej Porze

12. PALMA VIOLETS – Best Of Friends

13. SKUNK ANANSIE – You’ll Follow Me Down

14. THESE NEW PURITANS – Three Thousand

15. QUEENS OF THE STONE AGE – No One Knows

16. HEY – Schizophrenic Family

17. THE NATIONAL – Demons

18. CRYSTAL FIGHTERS – In The Summer

19. KINGS OF LEON – On Call

20. TRANSMISJA – Linia K

21. LAO CHE – Już Govindam

PAULA MCCARTNEY - STADION NARODOWY - 22 VI 2013

Trzy i pół roku temu, w drugim miesiącu istnienia Bonomuzy napisałem, że moimi trzema największymi muzycznymi marzeniami jest zobaczyć na żywo Nirvanę, Beatlesów i Blur. Koncert tych ostatnich udało mi się przeżyć w zeszłym roku ale reszta tej listy wydawała się niemożliwa do spełnienia. Na ogłoszenie koncertu Paula McCartneya zareagowałem lekko sceptycznie, bałem się rozczarowania w postaci odcinania kuponów od dawnej sławy, jak to często bywa w przypadku występów „dinozaurów”.  Z racji drogich biletów i dostępnych wyłącznie miejsc siedzących najpewniej nie poszedłbym w minioną sobotę na Stadion Narodowy, gdyby nie ojciec, który chciał zobaczyć zespół swojej młodości. I muszę przyznać, że była to najlepsza decyzja, jaką podjąłem w tym roku. 22 czerwca 2013 roku dosłownie oniemiałem z wrażenia, niemal trzygodzinny występ McCartneya był fenomenalny a forma i sposób, w jaki ów członek „czwórki z Liverpoolu” zaprezentował na scenie mogłaby być niedoścignionym wzorem dla każdego zespołu na świecie. W uszy najbardziej rzucała się...

THE NATIONAL - TROUBLE WILL FIND ME

Po pierwszym przesłuchaniu tej płyty pomyślałem, że zgodnie z tytułem kłopoty chyba naprawdę znalazły The National. Ich nowy album nie poruszył mnie i wydał się mniej przebojowy oraz słabszy niż jego fenomenalny poprzednik. Z każdą kolejną projekcją Trouble Will Find Me przekonuję się jednak, że przesadne krytykowanie tej płyty byłoby równie celne co Robert Lewandowski w kadrze narodowej.

W pierwszej części albumu znacznie lepiej wypadają „parzyste” kawałki.  Znajdujące się na drugiej ścieżce Demons to fantastyczna wizytówka zespołu zawierająca w sobie wszystkie charakterystyczne dla niego elementy: tajemniczy, basowo-zachrypnięty wokal śpiewający piękną, smutną melodię, fortepian oraz instrumenty dęte uderzające w niskich rejestrach, plus dodatkowo wibrująco-pulsujące dźwięki gitary wszystko razem tworzące wzniosły i niepowtarzalny klimat. Piosenka...

SAVAGES - SILENCE YOURSELF

Do słuchania Savages trzeba złapać odpowiednią fazę. Wbrew tytułowi Silence Yourself na pewno nie jest dobrą propozycją na relaks, złapanie luzu czy oddechu. Idealnie sprawdzi się natomiast jako substytut porannej kawy lub mobilizujący przed ważnym zadaniem kopniak. Dawno nie spotkałem tak trafnej nazwy zespołu jak tym przypadku. Debiutancki album Savages jest naprawdę dziki. 

Barwa i maniera głosu wokalistki ma w sobie coś wzbudzającego niepokój. Podobny efekt wywołuje bas przypominający brzmienie Siekiery i brzęcząca niczym namolna osa gitara, grające w otwierającym album Shut Up w tempie bijącego serca antylopy uciekającej przed tygrysem

ROCK-IM-PARK 2013 DO OBEJRZENIA NA ŻYWO

Jeśli znudził was komentarz Szpaka w meczu Mołdawia - Polska, brak Wam muzycznego pomysłu na wieczór lub po prostu chcecie zobaczyć jak prezentują się zespoły na tegorocznym Rock Im Park kliknijcie na TEN LINK. Mimo nienajlepszego tegorocznego składu chciałoby się tam być oglądając ten "live stream". 

MINI PRZEWODNIK PO DUŻYCH LETNICH FESTIWALACH EUROPEJSKICH A.D. 2013

Sezon dużych letnich festiwali muzycznych staruje już w tym tygodniu wraz z rozpoczęciem w piątek Rock Am Ring oraz Rock im Park. Czas więc najwyższy na mały przewodnik i subiektywny ranking tegorocznych programów, czy jak kto woli line-upów największych europejskich festów.

Wspomniane przed chwilą bliźniacze niemieckie festiwale w tym roku nie porażają składem. Głównymi gwiazdami są The Prodigy, Green Day oraz 30 Seconds To Mars. Towarzyszyć im będą m.in. Papa Roach, Biffy Clyro, Bad Religion, Korn, Limp Bizkit czy Modestep. Przeglądając rozpiskę godzinową i rozważając swoją teoretyczna obecność pod daną sceną wygospodarowałem sporo czasu wolnego, co nie świadczy najlepiej o tegorocznych RiP i RaR. Zwłaszcza po świetnym zestawie zeszłorocznym (RELACJA TU).

Dużo ciekawiej wypada „mniejszy brat” a właściwie bliźniacze rodzeństwo w postaci Hurricane i Southside Festival. Oprócz headlinerów w postaci  Rammsteina, Queens Of The Stone Age i Arctic Monkeys w Scheessel i Neuhausen posłuchać będzie można wracających po przerwie Smashing Pumpkins, porażających sceniczną energią SKA-P,  Irie Revoltes, The Vaccines i FM Belfast, grającego tego lata jedynie 3 koncerty Kasabian, klimatycznych Portishead, Alt-J i The National oraz wielu innych autorów świetnych płyt ostatnich miesięcy jak choćby Peace czy Tame Impala.

Jeszcze lepiej wygląda skład Werchtera, który jeszcze w zeszłym roku ogłosił iż na głównej scenie w lipcu 2013 zaprezentują się Blur, Rammstein, Depeche Mode, Green Day, Kings Of Leon i Editors. A kiedy dołączyć do niej potwierdzonych później Modestep, Nicka Cave’a, Sigur Ros, Stereophonics, Biffy Clyro, Alt-J,  Vampire Weekend, Palma Violets czy Django Django wychodzi na to, że Rock Werchter będzie najciekawszym tegorocznym letnim festiwalem w Europie. Zgrzytam ze złości zębami, że jego termin pokrywa się z Openerem i gdyby nie brak w line-upie belgijskiego festiwalu Queens Of The Stone Age na pewno wybrałbym okolice Brukseli zamiast Gdyni.

Jednocześnie trzeba przyznać, że skład tegorocznego Opener Festival tak dobry jak w tym roku nie był chyba jeszcze nigdy. W moim prywatnym rankingu zajmuje...

KOLEJNA ŚWIET(N)A TRÓJCA OPENERA

Planowałem zamieścić dziś na Bonomuzie przewodnik po tegorocznych dużych letnich europejskich festiwalach połączony z subiektywnym rankingiem. Z powodu dzisiejszych openerowych ogłoszeń przekładam to jednak o dzień lub dwa (jeśli jutrzejsze, zamykające listę artystów gdyńskiego festiwalu będą równie dobre jak dzisiejsze). W przewodniko-rankingu napisałem m.in. "Jutro poznamy kompletny skład Openera 2013, mam nadzieję, że dołączy do niego Django Django, Palma Violets i Vampire Weekend." Z radością stwierdzam, że to zdanie jest już w jednej trzeciej nieaktualne. A jeśli jutro okaże się, że spełni się w 100 procentach zwariuję chyba z muzycznego szczęścia.

W każdym razie spośród dzisiejszych ogłoszeń trzy najważniejsze to:

1) Palma Violets, 
o którego debiutanckim albumie mogliście przeczytać pod koniec kwietnia

2) Savages, 
o którego debiucie przeczytacie w przyszłym tygodniu

3) The National,
recenzja nowej płyty którego pojawi się na Bonomuzie w połowie czerwca

EJ-DŻI-EJ-AJ-EN - SZAFA GRAJĄCA: BLUR - BANK HOLIDAY

Już za miesiąc po raz pierwszy w Polsce zobaczymy koncert BLUR. Za 31 dni będzie już po nim, tak jak dziś jest już po długim weekendzie. W Anglii "długie weekendy" spowodowane wolnymi poniedziałkami występują 6 razy w roku. O tym właśnie opowiada kawałek, który dziś trafia do szafy grającej. Mam nadzieję, że usłyszmy go w Gdyni 3 lipca. Chociaż szanse na to są równie duże, jak na radość z jutrzejszego powrotu do pracy. W każdym razie zamiast krasnoludkowego "hej ho, hej ho, do pracy by się szło" spokojnie zanućcie jutro "now let's back to work EJ DŻI EJ AJ EN" !!!

MISTRZEM POLSKI JEST LEGIA !!!

Po 7 latach czekania mistrzostwo Polski wraca do Warszawy! Czas najwyższy!

Pamiętam doskonale, kiedy po raz pierwszy z głośników przy Łazienkowskiej 3 zabrzmiał Sen o Warszawie. To był początek rundy wiosennej w 2004 roku, kilkanaście dni po śmierci Czesława Niemena. I choć właśnie wtedy spiker zapowiadając ów utwór i wspominając artystę powiedział, iż nie ma żadnego dowodu ani wspomnienia iż było on kibicem Legii to jego fantastyczna piosenka stała się od wtedy nową "świecką tradycją" na Ł3. Historia następującego po niej "Mistrzem Polski Jest Legia" ma dłuższą historię. Nareszcie będzie można ją śpiewać także w odniesieniu do wyniku sportowego. 

PS. Przewidziałem dzisiejszy wynik meczu Lech-Podbeskidzie i legijne mistrzostwo zacząłem świętować już wczoraj. ;D

KONCERT THE XX - TORWAR 14.05

Zeszłoroczny koncert The XX na Openerze przyniósł lekkie rozczarowanie. Przez większość jego trwania myślałem głównie o tym, że angielskie trio to fantastyczna kapela do małej, ciasnej salki a nie plenerowego występu. Marzyłem o ich występie w pomieszczeniu wielkości Hydrozagadki, Proximy czy ewentualnie Stodoły, w których kameralny nastrój, jaki potrafią tworzyć w takim otoczeniu byłby jeszcze bardziej uderzający. Torwar wydawał mi się lekko kontrowersyjnym wyborem, jeśli chodzi o miejsce ich drugiego koncertu w Polsce- rzadko kiedy udaje się go odpowiednio nagłośnić a i nastrój intymności stworzyć w nim równie łatwo co dworcu kolejowym. Hala wypełniła się maksymalnie w 30 procentach więc tym bardziej szkoda, że organizatorzy nie pomyśleli o przeniesieniu tej imprezy do mniejszej sali. To była ostatnia malkontencka myśl, jaka przyszła mi do głowy przed występem Anglików. Potem było już tylko pięknie.

Wielu rzeczy spodziewałem się po tym koncercie ale nie tego, że podczas pierwszego kawałka dudniące, wkręcające się w ciało basy i drżenie podłogi osiągną poziom, jakiego doświadczyłem kilka dni wcześniej podczas koncertu Modestep. Po mocnym wstępie do Try i pierwszych słowach wyśpiewanych przez Romy i Oliviera moje uszy uderzyła czystość i perfekcja dźwięku, jaki rozległ się z głośników. Przez cały koncert świetne nagłośnienie zwracało uwagę równie mocno, co luz z jakim zespół wykonywał swoje utwory oraz czystość wokali, które na żywo są jeszcze głębsze i magiczne niż w nagraniach studyjnych. Pierwszy moment prawdziwej magii nastąpił w...

"MISZCZ" SEKCJI DĘTEJ

Wczoraj było “na smutno”, dziś będzie zupełnie inaczej. Jest tylko jeden punkt wspólny wczorajszego i dzisiejszego posta: „people are strange”. Poznajcie „miszcza” sekcji dętej klikając w play a potem w napis "obejrzyj w youtube". Tylko ostrożnie – ten gość to prawdziwy krejzol, a jego życie to „festa”.

Bo-no-mu-zia-ni-nie, see you w in-ter-ne-cie !!!

3 ODSŁONY: THE DOORS

Wczoraj, w wieku 74 lat, zmarł Ray Manzarek. Dzisiejsze wydanie 3 Odsłon poświęcone więc będzie zespołowi The Doors. 

1. Light My Fire 

W normalnych okolicznościach nigdy nie wybrałbym do trójki kawałków The Doors właśnie tego, chyba najbardziej oklepanego przeboju. W obliczu wczorajszego smutnego wydarzenia nie mogło jej jednak zabraknąć. To chyba najbardziej charakterystyczna melodia, która wyszła spod palców klawiszowca Doorsów. Piękna w swej prostocie i dobitnie pokazująca kunszt muzyka. Tu w wersji koncertowej brzmi ona podwójnie odlotowa.

2. Love Me Two Times

W tej piosence słyszymy z kolei chyba najbardziej fenomenalne wykorzystanie organów Hammonda w historii tego instrumentu. Fragmentu między 1:30 a 1:55 można słuchać w nieskończoność! 

3. People Are Starnge

To zdecydowanie mój ulubiony numer The Doors. Uwielbiam w nim wszystko, od pierwszego do ostatniego dźwięku.

Właśnie doszło do mnie, że Jim Morrison nie żyje już 41, tak więc te wszystkie kawałki mają niemal pół wieku. Tym bardziej niesamowite jest to jak fantastycznie brzmią i jak niepowtarzalny klimat niosą w sobie do dziś!     

ATOMS FOR PEACE - AMOK

Debiutancki album Atoms For Peace, wspólnego projektu Thoma Yorka i Flea, to jedna z najbardziej wyczekiwanych tegorocznych płyt. Gdyby oceniać moc ego wokalisty Radiohead i byłego basisty Red Hot Chili Peppers na podstawie zawrtości tego krążka zdecydowanie trzeba by oddać koronę i berło temu pierwszemu. Amok to bowiem takie „Radiohead bis”, a śladów funkowego niegdyś RHCP znajdziemy tu tyle co wyszło z dialogu od scenarzysty co to „forsę wziął a potem zaczął pić”, o którym piał swego czasu tata Cugowski. Znaczy się ”zero czyli nic”. Co wcale nie przeszkadza tej płycie być naprawdę dobrą.

Dziewięć umieszczonych tu kawałków przpyprawia o ciepły dreszcz przepływający przez ciało niczym gorąca czekolada wypita na biegunie północnym. Album pochłania słuchacza absolutnie, wciąga w swój bajkowy świat pełen elfów, tajemnic i magii, porywa umysł do krainy, w której nieustannie trwa walka dobra ze złem i w której...

KONCERT MODESTEP - BASEN 5.05.2013

Niedzielny koncert Modestep dosłownie zmiażdżył mnie niczym imadło porcelanę. Po jego zakończeniu czułem się naładowany jak po podłączoneniu do turbosprężarki i przeżyciu energetycznego wstrząsu. Właściwie do teraz mentalnie się trzęsę i rytmicznie macham głową. O ile spodziewałem się, że kawałki z Evolution Theory zabrzmią na żywo o wiele pełniej i mocniej to tego, że usłyszę na tym koncercie utwory Prodigy, Rage Against The Machine czy Coldplaya zupełnie nie. Zarówno Smack My Bitch Up, Killing In The Name jak i Paradise zaserwowane zostaly oczywiście we wzmocnionych wersjach z typowymi dla Modestep zgrzytami i sprzężeniami. Od pierwszego do ostatniego dźwieku publiczność reagowała fantastycznie zarówno na owe smaczki, jak i własne nagrania Brytyjczyków. W powietrzu czuć było świetna atmosferę, obie strony koncertu wzajemnie sie nakręcały. Po raz pierwszy znalazłem się na koncercie w klubie Basen i muszę przyznać, że zrobił on na mnie spore wrażenie swoim ciekawym, industrialnym klimatem oraz wyśmienita akustyką. Mimo, że Modestep nie zna raczej pojęcia „piano”, mimo rozsadzającego głośniki czadu, wszystkie dźwięki było słychać selektywnie, za co tym większy „szacun”!

Przy większości numerów podgłoga wibrowała niczym ziemia przy lądowaniu helikoptera...

PALMA VIOLETS - 180

Debiutancka płyta Palma Violets to idealna propozycja na czas kiełkującej właśnie wiosny. Jeśli do swoich ulubionych zespołów zaliczacie The Clash pokochacie album 180 od pierwszego przesłuchania. Już w otwierającym go Best Of Friends słyszymy bowiem wokal z manierą rodem wyjętą z gardła Mike’a Jonesa, któremu towarzyszy super klimat garażowego nagrania. Podobnie w Rattlesnake Highway, Johny Bagga’s Donuts czy I Found Love echa utworem żywcem wyjętych z London Calling, słabsze kilkakrotnie od oryginału ale i tak cieszą ucho niezmiernie.

Trudno nazwać nagrania Palma Violets odkrywczymi. Wokal przepuszczony przez efekt, chaotyczna, ledwie przesterowana gitara wzbogacone czasem oldschollowym brzmieniem klawiszy w stylu organów The Doors, łatwe, prosty rytm i wpadające w ucho melodie to połączenie słyszane tysiące razy. W tym przypadku...

3 ODSŁONY: COMA

W dzisiejszych trzech odsłonach pora na Comę, po pierwsze z okazji jutrzejszego koncertu w Palladium, po drugie dlatego, iż to w tej chwili jeden z trzech najlepszych zespołów na polskiej scenie.

1) Trujące Rośliny

To mój zdecydowany numer 1 z repertuaru Łodzian. Genialne połączenie melodyjnej, spokojnej zwrotki i mocniejszych fragmentów instrumentalnych. Piosenka składa się jakby z trzech części, ta ostatnia to solówka rodem wyjęta spod palców Slasha. Niesamowity song z niesamowitej Hipertrofii.

2) W Chorym Sadzie

To z kolei chyba najfajniejszy kawałek z ostatniego studyjnego albumu Comy. Ma on podobną konstrukcję do Trujących Roślin, z tymże tu z kolei początkowe brzmienie gitary przywodzi na myśl ballady Lady Pank. To, co najlepsze w tej piosence zaczyna jednak dopiero po 100 sekundach, za każdą projekcją dosłownie czuję jak "diabeł tam chodzi na palcach".

3) Leszek Żukowski

Z czterech studyjnych płyt Comy pomijam w trzech odsłonach tę drugą. Przedstawiciela z debiutu zabraknąć bowiem nie mogło, zwłaszcza tego. Cokolwiek napisać o tym numerze może okazać się niewystarczające. Emocje narastające tu w wokalu Roguckiego porażają mnie niezmiennie.

KRÓTKA ROZMOWA ZE ŚNIEGIEM

Podczas wieczornego spaceru z psem spotkałem śnieg. Miał już totalnie spakowane manatki, mówił, że w sumie też już ma dość i udaje się na wyjątkowo zasłużony w tym roku odpoczynek."Jutro już mnie totalnie nie będzie maj frjend from Poland" - powiedział.Z tej okazji posłuchajmy piosenki ze śniegiem w tytule. Partia, którą wygrywa w tym kawału na basie Flea to jeden z najlepszych motywów w historii tego instrumentu, maestria i żywy przykład na to, że sekcja basowa może być jednocześnie melodyczną.

Kończąc krótką pogawędkę przybiłem z białym puchem piątkę i kiedy rozeszliśmy się każdy w swoją stronę śnieg zawołał nagle:

Znacie Ola? A może chcecie go poznać? ;D Najbliższa okazja podczas tegorocznej letniej trasy koncertowej Smokie, który ma coverować samego siebie i prezentować słuchaczom, milionom słuchaczy utwór pod tytułem "Olo, Olo,. who the fuck is Olo".

MODESTEP - EVOLUTION THEORY

Słuchając Evolution Theory czasem a nawet bardzo często chce się zakrzyczeć „jazdaaaaaaaaaaaaa”, wykonać kilka siekierek i taniec rudego kojota. Trochę to bowiem wszystko umcy-umcy i bajla-bajla ale ma w sobie fajną moc. To właśnie nią miała zapewne symbolizować okładka z kaszaniastym robotem-transformersem. O ile jednak artysta plastyk nie popisał się przy okazji tej płyty to artyści muzycy zdecydowanie stanęli na wysokości zadania.

Na płycie znajdziemy pełno drapiących w uszy i wkręcających się w mózg elektronicznych brzęczeń i sprzężeń, których apogeum następuje w Bite The Hand brzmiącym w drugiej połowie tak jakby operator młota pneumatycznego trafił na zakopany pod ziemią czołg Rudy 102. Dźwięki na Evolution Theory kojarzą się...

BIAŁEGO YAYA !!!

Dawno dawno temu, na początku drugiej połowy lat 80-tych kiedy pod choinką leżały już prezenty a na wigilijny stół wjeżdżał właśnie karp dostrzegłem, że czegoś na tym drewnianym meblu brakuje. Dumny ze swojego odkrycia przyniosłem ze swojego pokoju wielkanocnego baranka pouczając resztę słowami "chyba o czymś zapomnieliście". Z błędu wyprowadził mnie dziadek, niewiele chyba z jego tłumaczeń zrozumiałem ale barana schowałem z powrotem do szafy.

Od tamtej chwili minęło niemal 30 lat, podczas których nigdy więcej nie popełniłem tego błędu, natomiast dziś wyglądając przez okno przez chwilę zastanawiałem się jakie bombki założyć w tym roku na choinkę a Filip rozmyślał zapewne co jutrzejszego wieczora przyniesie Mikołaj. Wiadomo - globalne ocieplenie ! Za walkę z nim można nawet Nobla dostać. Skoro więc wszystko stoi na głowie życząc Wam wesołego yaya i pięknego lano-poniedziałkowego bałwana dołączam piosenkę w klimacie. Niech te święta będą naprawdę białe! 

TRZY ODSŁONY IKONY: U2

Rozpoczynamy dziś nowy cykl wzorowany na idealnej w swej prostocie krótkiej audycji, która pojawiała się na MTV w czasach, gdy była to jeszcze prawdziwie muzyczna telewizja. Zamiast „sri from łan” nazywać się będzie „3 odsłony ikony” – podobno rymowane nazwy zapamiętuje się lepiej ;-) Raz w tygodniu będziemy przypominać sobie trzy piosenki danego zespołu, który akurat będzie przewracał się po mej głowie. 

Na pierwszy ogień trafia grupa, z repertuaru której trafić by tu mogło przynajmniej 50 kawałków bo przynajmniej tyle wydaje mi się być tymi ulubionymi jeśli chodzi o U2. Wracając z gór po raz pierwszy od dawna sięgnąłem po ich płytę, a konkretnie noworoczny koncert, który Irlandczycy zagrali tuż po północy 1 stycznia 1990 roku. Dokładnie 20 lat temu te nagrania były obok płyty Achtung Baby moim pierwszym kontaktem z dublińskim kwartetem. Po odsłuchaniu tego koncertu po długiej przerwie przypomniało mi się dlaczego U2 jest najważniejszym zespołem mojego życia a jego lider patronem tego bloga. W całości możecie posłuchać go TUTAJ. Polecam zwłaszcza Pride (1:08:00). Abstrahując od politycznego kontekstu tego utworu zagranego kilka tygodni po upadku komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej i słów „Czechslovakia, Poland, East Germany”, które w nim padają w formie wokalno-muzycznej, w jakiej ten zespół był wtedy ten utwór porażał, do dziś to wykonanie zapiera mi dech.  

Do dzisiejszej trójki wybrałem jednak piosenki, których nie w radio nie uświadczycie. Mam nadzieję, że zachęcą was one do bardziej wnikliwego poznania twórczości U2:

1)      God Part 2 

Pierwszą dekadę działalności zespołu reprezentuje kontynuacja piosenki Johna Lennona z hipnotyzującą linią basu i Bono wchodzącym na niedostępne dziś dla niego rejestry. Absolutna moc rock’n’rolla.

2)      Daddy’s Gonna Pay For Your Crashed Car 

Oddałbym naprawdę wiele aby móc zobaczyć na żywo koncert z trasy ZOO TV. Bono i spółka osiągnęli wtedy absolutne i nigdy nie powtórzone apogeum formy. Znam wielu fanów U2, którzy tej piosenki szczerze nie znoszą. Dla mnie jest majstersztykiem, który wyprzedził o kilka lat to, co później wydarzyło się w muzyce.

3)      Kite 

Pomijając jej muzyczne piękno to dla mnie najpiękniejszy i najważniejszy tekst, który wyszedł spod pióra Bono w XXI wieku. Stojąc pod koniec lipca 2001 roku w pierwszym rzędzie wiedeńskiego Staadthalle z polską flagą z napisem Poland loves U2 miałem wrażenie, że Bono śpiewa ją specjalnie dla mnie. 

A jaka byałby Wasz „jutowa trójka”?

MIKOŁAJ JASKINA NA OPENERZE !!!

W połowie zeszłorocznego listopada byłem niemal pewny, że w pierwszy weekend lipca 2013 po 8 latach z rzędu nie pojawię się w Gdyni tylko w zamian pojadę do Belgii na Rock Werchter Festival. Jeszcze przed Mikołajkami podano, iż wystąpią tam m.in.: Rammstein, Blur, Depeche Mode, Kings Of Leon, Editors i Green Day. Tymczasem z każdym tygodniem A.D.13 utwierdzam się w przekonaniu, że na 8 kolejnych Openerach jednak się nie zatrzymam. Tegoroczny Opek to w tej chwili murowany faworyt do zdobycia nagrody za najlepszy line up 2013. Dziś do zespołów, które zaprezentują się na Babich Dołach dołączył Nick Cave. Cieszy mnie to tym bardziej, że od kilku tygodni przyciągałem tego przybysza z Australii myślami umieszczając go na podium tegorocznych koncertowych priorytetów. Mam nadzieję, że organizatorom nie przyjdzie do głowy ustawić tego koncertu na godzinę 20 i Mikołaj Jaskinia zamknie główną scenę drugiego festiwalu. Jeśli tak się stanie to może być najpiękniejszy koncert Openera 2013.

86

Tak się jakoś mi w życiu układa, że daty wesołe zbiegają się lub blisko sąsiadują z tymi smutnymi. Trzy dni po pierwszych urodzinach mojego synka zmarł mój ukochany Dziadek. Przez głowę przebiega mi od tego czasu tysiące wspomnień i pięknych obrazów ze wspólnie spędzonych chwil. Dziadek na zawsze pozostanie dla mnie wzorem odwagi, wierności, zaradności i umiejętności dążenia do wyznaczonego celu. Zawdzięczam temu człowiekowi ogromnie więcej niż mogłyby wyrazić jakiekolwiek słowa. Chciałbym tym postem złożyć mu hołd obrazując muzycznie trzy żywe wspomnienia Edmunda Adamczyka.

Dziadek walczył w Powstaniu Warszawskim w obwodzie „Waligóra”, uczestniczył m.in. w walkach o Mennicę. Z roku na rok słuchałem jego opowieści z tamtych czasów z coraz bardziej zapartym tchem. Kiedy pomyślę sobie i porównam, co ja robiłem w wieku 18 lat, doceniam to co mam po tysiąckroć. 

Dziadek uwielbiał westerny, zarówno jeszcze przed wojną jako mały dzieciak jak i pod koniec swoich dni. 

Nigdy nie zapomnę tego jak Dziadek kochał Babcię, tego jak patrzyli na siebie po niemal 60 latach wspólnego życia…

Dziękuję za wszystko, nigdy Cię nie zapomnę!

1

Dziś pierwsze urodziny Filipka. W ramach obchodów tego święta na Bonomuzie co roku będę wrzucał tu ulubione piosenki pana jubilata. Z racji jego wieku w chwili obecnej zdecydowanie preferuje kołysanki. W ciągu ostatnich 365 dni poznałem ich kilkadziesiąt, niektóre naprawdę zaskoczyły mnie swoją złożonością, mądrością i pięknem. Wśród nich absolutnym numerem 1 jest utwór Seweryna Krajewskiego do słów Agnieszki Osieckiej pod tytułem Kołysanka Dla Okruszka. Możecie posłuchać jej klikając na TEN LINK.

Królu mój, ty śpij, ty śpij a ja...

Królu mój, nie będę dzisiaj spał

Kiedyś tam będziesz miał dorosłą duszę,

Kiedyś tam, kiedyś tam...

 

Ale dziś jesteś mały jak okruszek, który los rzucił nam...

Życzę Ci Filipku, żebyś w życiu był chociaż w połowie tak szczęśliwy jak Twoi rodzice od czasu, gdy pojawiłeś się na świecie.

BONOMUZA WYPRZEDZA ALTERART ;-)

Jiiiiiiiiiiiii chaaaaaaaaaaaaaa !!! Z radością informuję, że Bonomuza jako pierwsza poinformowała wczorja, że na Openerze 2013 wystąpi zespół ALT-J. Dziś, 24 godziny po naszym ogłoszeniu, przed chwilą poinformował o tym organizator festiwalu. Mam nadzieję, że to zachęci Was do jeszcze częstszego zaglądania na tą stronę. Dzisiejsze ogłoszenie to naprawdę ogromna radość, koncert na pewno będzie niezapomniany. Zapraszam na jego "przedsmak".    

Dodatkowo potwierdzono dziś gdyńskie koncerty Modest Mouse, Editors i Skunk Anansie, które de facti ogłosiło się wczoraj samodzielnie. Zapowiada się najlepszy Opener w historii!

A NA OPENERZE ZAGRAJĄ...

Jutro poznamy kolejnych wykonawców, którzy na początku lipca pojawią się na Openerze. Od kilku dni mam mocne przeczucia w związku z nadchodzącym ogłaszaniem. Obstawiam, że za 24 godziny dowiemy się, że do grona artystów odwiedzających tego lata Gdynię dołączą m.in.:

Django Django

oraz ALT-J

Jeżeli moje przewidywania się spełnią bez wątpienia będzie to najciekawsza edycja tego festiwalu w jego 12-letniej historii. Trzymam więc kciuki słuchając dwóch fenomenalnych debiutanckich płyt obu zespołów.

SPOTIFY WRESZCIE W POLSCE !!!

Od kilkunastu działa w Polsce serwis Spotify. Lata blokowania jego działania spowodowane problemami z prawem autorskim przeszły właśnie na szczęście w niepamięć. To naprawdę super wiadomość dla wszystkich lubiących dzielić się muzyką. Polecam korzystanie z serwisu i wzajemną wymianę muzycznych fascynacji.

NIEBO OD DEPESZÓW

 Od kilku dni w sieci można posłuchać nowej piosenki Depeche Mode zapowiadającej nadchodzącą w tym roku płytę. Jest ładnie, przebojowo, ciekawy brzęczyk dodaje utworowi kolorytu ale w drugiej połowie brakuje mi trochę „czegoś extra”, motywu, który nie pozwoliłby mi o tym kawałku zapomnieć. Heaven to dużo słabszy singiel numer jeden niż jego poprzednik z 2009 roku. Wtedy jednak fenomenalny Wrong okazał się jedynym godnym uwagi utworem na wyjątkowo słabej płycie. Wierzę, że tym razem będzie inaczej i pierwsza piosenka to tylko przedsmak smakowitej muzycznej uczty. A jak nie to „DEPECHE MODE POD WODE” ;-))))))

TAME IMPALA - LONERISM

Lonerism to pozycja bardzo angażująca i wymagająca dużego skupienia. Kiedy słucham jej zmęczony lub zajęty czymś dodatkowo zazwyczaj płyta zespołu Tame Impala nie podchodzi mi nic a nic. Nie znajdziemy tu bowiem łatwych melodii czy przewidywalnych rozwiązań, piosenek, które można nucić przy goleniu, czy tupać przy nich nóżką. Warto jednak podejść do tego krążka w stanie energetycznej sprawności i lekkiego odmóżdżenia, założyć słuchawki i odpłynąć w krainę proponowanych przez Australijczyków dźwięków.  

Większość kawałków na tej płycie ma w sobie trudną do opisania głębię brzmienia, wibrujące gitary, elektroniczne efekty specjalne i specyficzny, dość wysoki wokal tworzą nieco bajkową atmosferę. Świetną i miarodajną próbkę zawartości całego krążka daje już pierwszy jego składnik. Be Above It w niewiele ponad 3 minuty prezentuje większość typowych dla Tame Impala elementów. Myślę, że gdyby The Beatles powstali w XXI wieku to brzmieliby właśnie tak. Na Lonerism znajdziemy

DJANGO DJANGO - DJANGO DJANGO

Jutro na ekrany kin wchodzi nowy film Tarantino pod tytułem Django. Już dziś przebijam jednak słynnego reżysera i w pierwszej kolejności proponuję Wam Django Django, czyli spotkanie z płytą która dosłownie mnie zaczarowała. Rozpoczyna się Intro rodem z westernu. Hail Bop, pierwszy „prawdziwy kawałek” przez współbrzmienia przypomina numery z lat 60-tych. Następujący po nim Default to zupełny kontrast, najlepiej chyba z całej charakteryzujący muzykę Anglików. Fantastyczne pomieszanie elementów elektroniki z akustycznymi gitarami daje piorunujący efekt. Brzmi to tak jakby The Kinks zagrali You Really Got Me na akustykach płukając podczas śpiewania gardło. Opis może idiotyczny ale muza absolutnie nie.

Ta płyta to taki muzyczny przekładaniec, w którym stare zmienia się z nowym. Połączenie to naprawdę fantastyczne, wielokrotnie łapie się na tym, że gdy już wczuję sie w klimat sprzed lat z głośników nagle wydobywa się kilkanaście sekund dźwięków przywracających mnie mentalnie do XXI wieku. Sztandarowym przekładem mogą  być instrumentalne Skies Over Cairo, w którym klasyczny rockendrollowy motyw wkomponowano w elektroniczne smaczki oraz orientalną muzyczkę zaklinacza węży czy Wor zahaczający o klimaty Blues Brothers.  Tak samo w  Zumm Zumm, w której lekko transowa zwrotka przeplata się ze spokojniejszym refrenem. Prawdziwą perełką wśród 13 kawałków na Django Django jest także Love’s Dart, w którym znajdziemy troche dźwięków kastanietów a trochę klimatu el mariachi. Równie pięknych wrażeń dostarcza Life’s A Beach, w którym kastaniety zastępuję jednak dźwięk organów. Nowoczesność  miesza się z oldschoolem praktycznie w każdym kawału. Słuchając Waveforms ma się wrażenie jakby Beach Boysi  zaprosili do gościnnych występów Fatboy Slima.

Debiutancka płyta Django Django dosłownie bije świeżością. Jest w tej muzyce coś co sprawia iż mentalnie przenosimy się na ciepłą prerię, odpoczywamy w cieniu kaktusów i niczym Don Kichot podróżujemy konno z miejsca na miejsce bez racjonalnego celu. Polecam. Bardzo, bardzo, bardzo!

SKŁADANKA BEST OF BONOMUZA 2012

O ile, jeśli chodzi o płyty, miniony rok wydaje mi się nieco słabszy niż A.D. 2011, to pod względem świetnych piosenek rok 2012 góruje nad swym starszym kolegą bezsprzecznie. Wybór utworów na składankę Best Of Bonomuza 2012 był więc naprawdę trudny. Przed Wami 20 najlepszych kawałków, o których mogliście przeczytać tu w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby posłuchać kliknijcie na tytuł: 

BEST OF BONOMUZA 2012

1. THE BLACK KEYS – Little Black Submarine

Piosenka roku 2012. Bonomuza typowała ją na hicior już wczesną wiosną, dobre kilka miesięcy wcześniej stała się hitowym, radiowym singlem. Fantastyczne połączenie ballady i kawałka z wykopem, niesamowita od pierwszej do ostatniej nuty, z rozwalającą solówką na koniec.

2. LAO CHE – Zombie

 Pierwszy singiel z płyty roku 2012 fantastycznie oddający wszystko, co dobrego znaleźć można na albumie Soundtrack. Hicior pełną gębą!

3. BLUR – Under The Westway

 Reaktywacja BLUR w celu zagrania kolejnego pożegnalnego koncertu w Hyde Parku była zdecydowanie najważniejszym dla mnie muzycznym wydarzeniem zeszłego roku. Po raz pierwszy udało zobaczyć mi się Damona i spółkę na żywo, w małej, dusznej, mieszczącej niecałe 2000 osób hali w Wolverhampton. 5 sierpnia przeżyłem jeden z 3 najpiękniejszych koncertów w życiu. Tym bardziej cieszę się, że w roku 2013 rusza w kolejną trasę. Oby z nową płytą pełną tak pięknych kawałków jak ten zeszłoroczny.

4. JACK WHITE – Sixteen Saltines

To z kolei mój największy zeszłoroczny koncertowy brak. Miejmy nadzieję, że Biały nie będzie próżnował tego lata i wkrótce ponownie chwyci za gitarę.

5. AWOLNATION – Sail

Młodziaków z Awolnation widziałem za to na żywo podczas norymberskiego Rock Im Park. Koncert był mega energetyczny ale krótki. Za to ten fantastyczny kawałek trwał w wersji na żywo ponad 10 minut.

6. LINKIN’ PARK – Burn It Down

Linkin’ Park był headlinerem ostatniego dnia tego samego festiwalu. Wypadli znakomicie. Tydzień później, z powodu skandalicznie żenującego nagłośnienia, nie było im dane dokonać tego samego na Orange Warsaw Festival. Rapowana wstawka w środku tej piosenki to prawdopodobnie pierwszy ulubiony kawałek mojego syna. Pierwsze uśmiechy, które widziałem na jego twarzy pojawiały się podczas śpiewania przez mnie słów „I player soldier, you played king”

7. THE TRIBES – We Were Children

Tą piosenkę również często nuciłem Filipkowi. Śpiewałem ją również na cały głos pod główną sceną Rock Im Park w towarzystwie zaledwie kilkuset osób. Przy słowach refrenu: „we were children in the mid-nineties” czuję się staro ;D Wierzę, że drugą płyta zapowiadaną na maj „plemienni panowie” dostarczą nam kolejna porcje muzycznej radości.

8. EVANESCENCE – My Heart Is Broken

Koncert Evanescence to z kolei największe pozytywne, tegoroczne muzyczne zaskoczenie. Poszedłem na niego z ciekawości i kopara dosłownie zjechała mi do poziomu wody gruntowej. Fantastyczne połączenie mocnych gitar, fortepianu i krystalicznie czystego wokalu. Koniecznie obejrzyjcie ich na żywo przy najbliższej możliwej okazji.

9. JARZĘBINA – Koko Euro Spoko

 Moje heart było naprawdę broken w drugiej połowie czerwca z powodu występu naszych piłkarzy na polskim Euro. „Nasi dzielni chłopcy to biało-czerwoni, wygrać im się uda, ucieszy się Smuda”. Dziś brzmi to jak czerstwy zonk, a Franio w funkcji selekcjonera okazał się równie świetny jak polski hymn na Euro 2012.

10. MUSE – Survival

W minionym roku przeżywaliśmy również olimpiadę. Jej hymn również budził kontrowersję, narzekano, że zbyt patetyczny, drażniący, itp. Moim zdaniem kawałek jest fantastyczny. Czego nie można niestety powiedzieć o całej nowej płycie MUSE.

11. THE XX – Missing

Jeszcze większe rozczarowanie przyniósł nowy album The XX. Utwory tak dobre jak ten są na Coexist rzadkością. Płyta w dużej mierze kopiuje patenty z fenomenalnego debiutu, z tymże zamiast niezapomnianych melodii zespół postawił na wszechobecny beat.

12. PIOTR ROGUCKI – Piosenka Pisana Nocą

Trójkę płyt, które pozostawiły w zeszłym roku największy niedosyt zamyka druga solowa płyta Roguckiego. Po świetnym solowym debiucie, który w zeszłorocznym zestawieniu płyt roku otarł się o podium tym razem wokalista wygrzebał z piwnicy starocie i wydał album tylko dla koneserów jego twórczości. Piękny promujący ją singiel jest tu niestety wyjątkiem.

13. T.LOVE – Mętna Woda

Pierwsza od 6 lat studyjna płyta Muńka i spółki to z kolei jedna z jaśniejszych pozycji na polskim rynku fonograficznym w zeszłym roku. Fajna oldschoolowa jazda pełna naprawdę dobrych kompozycji.

14. DRY THE RIVER – New Cremony

Debiutanci z Dry The River byli autorami najlepszego koncertu podczas tegorocznego Openera. Jakoś tak wyszło, że w tym roku nie zdążyłem napisać relacji z Gdyni ale gdyby miał opisać go jednym zdaniem to był wyjątkowo offowy i raczej bez wyjątkowych emocji.

15. THE VACCINES – Teenage Icon

 The Vaccines to jedyne szczepionki jakie stosuję. To idealny zespół na dobry start każdego dnia.

16. DJANGO DJANGO – Default 

To chyba moje najciekawsze muzyczne odkrycie tego roku.

    17. TAME IMPALA - Feels Like We Only Go Backwards

A to drugie. Słuchając tego kawałka mam wrażenie, że The Beatles powrócili i przyjmują jeszcze więcej LSD niż pod koniec działalności.

18. THE MACCABEES – Pelican

Widziałem ten zespół w zeszłym dwa razy i momentami nadal nie mogę uwierzyć, że to byli ci sami ludzie. W Niemczech cisi i spokojni, w Gdyni pełni żywiołu dosłownie unoszący namiotową scenę w powietrze.

19. ALT+J – Something Good

Przedstawiciel zdobywcy srebrnego medalu w tegorocznym zestawieniu. Cała płyta An Awesome Wale to zdecydowanie dużo więcej niż „something good”.

20. GRAHAM COXON – Seven Naked Valleys

Jeśli, któregoś dnia w waszej lodówce zabraknie szklanych butelek a będziecie mieli ochotę na mały zawrót głowy bez wychodzenia z domu, włączcie wtedy ostatnią płytę Grahama Colona. Efekt gwarantowany!

 

Dużo uśmiechu i fantastycznej muzyki w roku 2013 !!!