HISZPAŃSCY SKA-WARIACI DWUKROTNIE W POLSCE !

Jeden z najbardziej "pojechanych" zespołów jakie widziałem na żywo, hiszpańskie SKA-P wystąpi tego lata w naszym kraju dwukrotnie. Najpierw w czerwcu na Orange Warsaw Festival, którego pierwszy dzień zapowiada się fenomenalnie: Pixies, Snoop Lion, Queens Of The Stone Age, Kings Of Leon, SKA-P, itp.

Dwa miesiące później wariatów ze słonecznej krainy będzie okazja spotkać na Woodstocku. Tegoroczna XX edycja festiwalu zapowiada się fenomenalnie i na chwilę obecną moja zajawka na Przystanek Woodstock przebija tę wobec wyjątkowo mizernego jak na razie Openera o przynajmniej 100 razy. Ostatni raz byłem na Woodstocku w 2004 roku, czas najwyższy powrócić na największy muzyczny festiwal w Polsce. Koncert poświęcony Bobowi Marleyowi, T.LOVE, The Bill, Lao Che, Coma i SKA-P to już wystarczający powód żeby tam być. A nie ogłoszono na razie nawet połowy wykonawców.A jako, że nadal nie znamy dokładnej daty festiwalu to coś czuję, że Jurek Owsiak z ekipą szykują niespodziankę dużego kalibru. Może The Offspring? Na razie czas na ska, ska, ska. Zobaczcie co oni wyczyniają na scenie a wątpliwości czy warto ich zobaczyć zostaną rozwiane w kilka chwil.

THE FAMILY RAIN - UNDER THE VOLCANO

Debiutancki album brytyjskiej grupy The Family Rain to zdecydowanie najlepsza porcja muzyki, na którą trafiłem w tym roku. Jeżeli na waszych muzycznych regałach lub katalogach eksponowane miejsca zajmowane są przez takie zespoły jak The Black Keys, The Kills, Kasabian, Arctic Monkeys czy projekty Jacka White’a to Under The Volcano stanie zapewne wkrótce obok nich. Niemal w każdym z 13 umieszczonych w jej wersji de luxe kawałków spotkamy bowiem swoisty miks wszystkiego co najlepsze u wyżej wymienionych.

Już rozpoczynający album Carnival każe podkręcić radar czujności na wyższą częstotliwość. Ma w sobie coś mega napędzającego, zarówno perkusja prowadzona przez marszowy werbel, szybkie bicie gitary jak i  energiczny wokal sprawiają, że w duszy naprawdę pojawia się karnawał. I o ile ten kawałek balansuje gdzieś między klimatem pierwszych płyt The Strokes i Arctic Monkeys to nadchodzące po nim Trust Me I’M Genius to numer jakby rodem  wyjęty z gardła i spod rąk Jacka Białego.

Jeszcze bardziej fantastycznie wypada Don’t  Waste Your Time On Me. Zaczyna się niczym zaginiony utwór Beatlesów, pojedyncze uderzenia akustycznej gitary i głos przypominający nieco Johna Lennona stopniowo przemieniającego się w męską połowę The White Stripes, by  po minucie zaatakować refrenem w style The Kills. Rewelacja, dawno nie słyszałem tak fantastycznego kawałka!  Kilkakrotnie znajdziemy również na Under The Volcano odwołania do Kasabian, chociażby w On My Back czy chórkach pod koniec Reason To Die. Równie często dostrzec można podobieństwo do nagrań serwowanych przez The Black Keys, które najwyraźniej słychać  w Pushing It. 

Każda kolejna część tego krążka wydaje się dopracowana na maksa, wszystkie elementy piosenek fantastycznie współgrają ze sobą, słuchając piosenek z Under The Volcano ma się wrażenie, że trudno byłoby do nich dodać choćby jeden dźwięk. Album dosłownie pieści uszy chwytliwymi lecz niebanalnymi melodiami, podczas jego projekcji marzy się by ta nigdy się nie kończyła. Wersja standardowa kończy się na numerze 10 w postaci All The Best, które zgodnie z tytułem jest jakby przeglądem wszystkiego co The Family Rain ma nam do zaoferowania. Nie rozumiem tylko, dlaczego 3 dodatkowe piosenki umieszczono jedynie w wersji de luxe. Bo o ile White Marble Soup brzmi jak zapis ze średnio udanej próby to Alexander i Friction stanowią świetne, emocjonalne, „pełnowartościowe” utwory a cały luksus rozszerzonej wersji polega jedynie na tych bonusowych nagraniach, co jest lekką żenadą. Na szczęście jedyną w przypadku tej płyty. Under The Volcano to absolutny „must have” każdego lubiącego dobry rock.

BACKSTREET BOYS - TORWAR 23.02.

Wiadomość o reaktywacji Backstreet Boys i ich koncercie w Polsce przyjąłem z dużą radością. Trudno zliczyć imprezy, które kręciły się w rytm przebojów tej piątki, ilość obitych kolan podczas wygłupów przy „Get Down” czy liczbę mega radosnych chwil, którym, mimo generalnej polewki z boys bandów, towarzyszyła  muza Chłopców z Tylnych Ulic. W latach licealnych ta grupa była na tyle obecna w naszej świadomości, że wcieliliśmy się w nią nawet podczas kabaretu studniówkowego, wcześniej ćwicząc choreografię z występu na rozdaniu nagród MTV z 1997 roku. Nigdy wcześniej nie byłem na koncercie boys bandu ale występu BSB przegapić po prostu nie mogłem. Podobnie pomyślało chyba tysiące innych osób bo bilety na Torwar zostały wyprzedane co do sztuki wiele tygodni przed imprezą.

Miałem lekkie obawy czy podczas owego show w głowie nie będzie grać mi nieustannie piosenka „i co ja robię tu? U u, co ty tutaj robisz?”, czy nie obejrzę cukierkowej szopki z playbacku, z panami w średnim wieku udających nastolatków. Reakcja na wyjście zespołu tylko te obawy spotęgowała. Rozglądając się po sali widziałem w ogromnej większości swoich równolatków, zastanawiałem się więc jaka idea przyświecała paniom wydającym ze swych gardeł przeszywający uszy pisk. Najpewniej chciały przypomnieć sobie swoje nastoletnie reakcje na swoich dawnych idoli lub przypomnieć im samym czasy, gdy byli piękni i młodzi. Na szczęście mniej więcej w połowie koncertu ów jazgot zaniknął i przerodził się w normalne brawa, bo też Backstreet Boys z każdym kolejnym zagranym kawałkiem udowadniali, że są po prostu grupą niezłych muzyków.

Można śmiać się ze stylu czy tekstów tych piosenek, nie lubić go czy nie rozumieć ale nie można przejść obojętnie obok faktu, że wszystko co zespół zaprezentował podczas koncertu zaśpiewane było na żywo i na bardzo wysokim poziomie. Poza tym mam wrażenie graniczące z pewnością, że wiele z piosenek Backstreet Boys przy odrobinie innej aranżacji wykonane przez „prawdziwy” popowo-rockowy zespół, choćby U2 czy Coldplay, stałoby się wielkimi hitami zajmującymi topowe miejsca w plebiscytach na kultowe ballady czy przeboje.

2

Z okazji drugich urodzin Filipa zapraszam na mały kącik piosenki zoologicznej. Czas więc na 2 utwory, które najbardziej fascynowały mojego synka w drugim roku jego życia, który upłynął zdecydowanie pod dyktando dwóch sympatycznych zwierzaków. Numerem jeden wśród piosenek, które gościły w naszym mieszkaniu przez ostatnie 365 dni bezapelacyjnie był ten oto taneczny song:

Niemal zawsze chwilę po wybrzmieniu Kaczuszek przychodził czas na jeszcze większy szlagier, tym razem o czworonogu, w wykonaniu Naty Kuku w wersji dziecięcej. Żaden inny kawałek, nawet te z płyty roku 2013 nie może się równać z ilością odtworzeń dziś prezentowanego combo.

ZNAJDŹ RÓŻNICĘ: AGNIESZKA CHYLIŃSKA

Dziś, wspominając po raz ostatni styczniowy wyjazd na narty, startujemy jednocześnie nowy cykl pod tytułem "Znajdź różnicę". Co jakiś czas będą się w nim pojawiały różne muzyczne metamorfozy, bardziej lub mnie drastyczne. Pomysł ten wpadł mi do głowy, kiedy w drodze na stok narciarski usłyszałem audycję Agnieszki Chylińskiej w RMF FM, która zachwycała się piosenką In Da Club w wykonaniu Bitney Spears, mówiać "że wszystko jej się w tym kawałku zgadza". Przed oczyma stanął mi taki oto obraz:

Grudzień 2003, pożegnalny, genialny koncert O.N.A., który o mało nie wystrzelił Stodoły w kosmos, rozpoczyna się tak:

Kilkanaście minut później przed zaśpiewaniem "Kiedy Powiem Sobie Dość" cała Stodoła dowiaduje się, że "ten kawałek został napisany dla wieśniaków, bo każda kapela musi mieć taki jeden numer w repertuarze". Spoko, zastanawiam się tylko dla kogo w takim razie powstało ta niesamowicie ambitna kompozycja z roku 2009:

No i jak, widzicie jakąś różnicę? Nie? No to przypomnijmy sobie jeszcze studyjną wersję "Suki".

"Nie zmienisz mnie, NIEEEEEEEE". A jednak.

HERAKLIT VS. LIROY

"Panta rei - wszystko płynie" - powiedział dawno, dawno temu Heraklit. "Henia, o Gienia, nic się zmienia" - zapodał wiele lat później "tigidiś bobry, tigidiś bobry" Liroy. Który z nich miał rację? Trudno jednoznacznie osądzić, oba stwierdzenia są uniwersalne, lecz trudno odnieść je do całego juniwersu - wszechświata, się znaczy. Odnosząc jednak te pytania do jednej z najpopularniejszych rozgłośni radiowych w Polsce, zwanej RMF FM bezapelacyjną rację ma ten, na którego "scyzoryk, scyzoryk" wołają ludzie spoza jego miasta. Podczas powrotu z gór, tak samo jak podczas podróży na narciarskich wyciągach po długiej przerwie jedyną dostępną stacją był niegdysiejszy organizator Inwazji Mocy. Pamiętacie jeszcze ten szał? Od tego czasu w rzekach upłynęło wiele wody, zmieniły się czasy, ustroje, kolor i gęstość włosów większości z nas, w muzyce pojawiły się setki tysięcy ciekawych piosenek,  w skrócie zmieniło się niemal wszystko. Słowo "niemal" byłoby zbędne, gdyby nie...playlista RMF FM. Dawno już nie miałem takiego wrażenia cofnięcia w czasie jak podczas tych kilku chwil spędzonych z ową stacją. Stairght Up Pauli Abdul nie słyszałem od swoich pierwszych podrygów na szkolnych dyskotekach, Dla Ciebie Urszuli, do zeszłego tygodnia, nie wpadło jeszcze do mego ucha w XXI wieku, I Will Always Love You poprzednio wybrzmiało z głośników w dniu śmierci Whitney. Podobnych przypadków można by podać jeszcze dziesiątki. Słuchając RMF miałem uczucie ciągłego flashbacka. Wśród odkurzonych po latach numerów najbardziej ucieszyłem się z tego:

I choć wiem, że miliony słuchaczy najbardziej lubią to, co już kiedyś słyszeli to nadal nie kumam, jak można tłuc te same numery na antenie przez niemal 20 lat. 

UWAGAPOCIĄG! UWAGAPOCIĄG! UWAGA TRAMWAJ!

Warszawskie metro ewidentnie obchodziło dzisiaj na stacji Młociny dzień Fristajlera. Ewentualnie, któyś z pracowników północnej pętli polskiego "subwaya" ukończył właśnie kurs scratchowania. Komunikaty o nadciągającym pociągu tradycyjnie oznajmiające słowa "uwaga, pociąg w kierunku Kabaty" dziś ograniczyły się do zapętlonych pierwszych dwóch wyrazów. "Uwagapociąg, uwagapociąg, uwagapociąg, uwagapociąg, uwagapociąg" - słychać było zarówno o 7 jak i 17. Owo zapętlenie spikera-fristajlera sprawiło, że przez cały dzień chodziły mi po głowie 2 piosenki. Pierwszą odgadnąć nietrudno:

Słowa "uwagapociąg" skojarzyły mi się, też z przepięknym numerem jednego z najlepszych alternatywnych polskich zespołów, w którego tytule również pojawia się słowo "uwaga" oraz środek lokomocji jeżdżący po szynach. Mam nadzieję, że solowa płyta Rojka, którą usłyszymy wiosną będzie w podobnym klimacie.

SIĘGAJĄC MYŚLAMI DO ROKU 2001...

Dziś przypada ostatni dzień pracy w firmie, w której spędziłem ostatnie niemalże 13 lat.  Żegnając się z dotychczasowymi znajomymi z pracy i wspominając minione lata doszło do mnie, że świat, także ten muzyczny, był zupełnie inny, gdy zostałem tam zatrudniony. Oto kilka przykładów z brzegu. W roku 2001:

- Nie istniało jeszcze Radio 94 (dzisiejsze Antyradio).

- W polskim sejmie pojawił się Andrzej Lepper, który tańczył „bredgęsa”.

Ów taniec na głowie miał oczywiście miejsce w rytm hymnu Samoobrony. Do dziś jestem pod wrażeniem tej pieśni, zwłaszcza fragmentu "przyszedł Andrzej i powiedział wreszcie dość, mięso zjedli, rolnik dostał kość".

- Basistą w zespole Metallica był Jasonem Newsted.

- Hey wydał pierwszy album bez Piotra Banacha. Tekst Antiby świetnie listuje zresztą wiele zjawisk, o których głośno było na początku XXI wieku.

- W Nowym Jorku stały wieże WTC i mało kto wiedział kim jest Ossama Bin Laden.

- U2 promowało płytę All That You Can’t Leave Behind singlem Stuck In A Moment.

- Właśnie rozpoczynała się I edycja Big Brothera, a pierwszy Idol pojawił się dopiero rok później.

- Nie było tanich linii lotniczych w Polsce, a wjeżdżając gdziekolwiek poza Polskę stało się na granicy z paszportem w zębach.  M.in. dlatego w radio królowało „Powiedz” Ich Troje. Keine Granze mogło powstać w głowie Michała Wiśniewskiego dopiero kilka lat później.

Od jutra czas na nowe wyzwania, cant't wait ;-D

KIDS OF DEATH NA OPENERZE ?!?

Dziś tekst z serii "co się ludziom śni". Jak powszechnie wiadomo górskie powietrze czyści czachę, a czysta czacha zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia snów. Oto krótki zapis tego, co minionej nocy pozwolił mi przeżyć mój zrelaksowany mózg. Wyobraźcie sobie, że spotkałem w Białce Tatrzańskiej Mikołaja Ziółkowskiego. Zatroskany o mizerny dotychczasowy line up Openera 2014, zwłaszcza, gdy porówna się choćby z odbywającym się w tym czasie belgijskim Rock Werchter Festival postanowiłem dopytać organizatora gdyńskiego festiwalu czy przygotował na lato 2014 jakieś specjalne niespodzianki. Mówię:

- Cześć Mikołaj, w sumie się nie znamy, ale jeżdżę na Openera od 10 lat i martwi mnie trochę, że w tym roku słabo coś z ogłoszeniami. Nie ma Pixies, nie ma Kasabian, a w zamaina jakieś hipsterskie smutasy z Foals, Mam nadzieję, że chociaż Babyshambles udało ci się zaklepać?

- Siemasz. Wiesz Babyshambles to nie za bardzo, przecież ten Doherty jak przyćpa to i tak koncertu nie będzie. A poza tym uważam, że rockowa strona festiwalu jest już wystarczająco zabezpieczona.

- Ok, Black Keys i Pearl Jam są super, ale chciałoby się więcej.

- Wiesz co, w sumie to mam jeszcze jedną petardę. Miałem ją ogłosić za tydzień, ale w sumie mogę ci ją zdradzić już dziś?

Po tych słowach Mikołaj zawiesił głos a'la Hitchcock. Po kilkunastu sekundach moich gestów w stylu "kaman kamon", "jedziesz, jedziesz", "dajesz, dajesz" Mikołaj na pełnej zajarce wykrzyczał:

- Stary, wyobraź sobie, że na najbliższym Openerze wystąpią Kids Of Death !!!

- Cool Kids Of Death?

- Nie, ale też są cool...

Niestety tuż po tych słowach się obudziłem, nie zdążyłem więc dopytać o szczegóły. Mam jednak nadzieję, że Mikołaj ogłosi jednak wkrótce Babyshambles. Jeśli nie, trzeba będzie chyba jechać na Rock Werchter.

PRZEŚLADOWANIA CELYNY

Kilka ostatnich dni spędziłem w Wierchomli. Fantastyczne było tam wszystko z wyjątkiem podkładu muzycznego podczas śniadań. Pierwszemu, najważniejszemu posiłkowi każdego dnia towarzyszyła bowiem Celina z Kanady zwaną Dion. Jej jedwabisty głos nie dość, że prześladował nasze uszy, to w dodatku stał się swego rodzaju narratorem i komentatorem. Śniadanie mistrzów, jak wiadomo, powinno się zacząć od jajówy. Pierwszego dnia podchodzę do strefy ciepłej, podnoszę paterę a moim oczom ukazuje się ciepła, parująca jajecznica. Celina już wie co zaśpiewać, z głośników płynie "I feel like I'm Alive".

Drugiego dnia, po długiej odwilży nastał w końcu mróz a z nieba poleciał śnieg. Wchodzimy do jadalni a Celina już wie co jest grane. "Once more you opened that door", a kiedy tylko talerze się wypełniają a piosenka z Titanica tonie wraz z herbatą w wodzie pani Dion już obwieszcza wesołą pogodą nowinę.  "I was waiting for so long for a miracle to come".

Na finał czas na gofra wieńczącego śniadanie. Czekam 10 minut w kolejce, w końcu przychodzi moja kolej, zamawiam a pani za gofrownicą z troską na twarzy oznajmia, że właśnie skończyło się ciasto. "And that's the way it is" - puentuje dobitnie Celynka.

ŻYCZENIOWO-OGŁOSZENIOWO

W tym roku organizatorzy Openera każdego artystę ogłaszają za pomocą innego medium. Kolejnego muzycznego wykonawcę poznamy już jutro, tym razem za pomocą Instagramu. Myślę sobie, że idealnym zespołem do ogłoszenia za pomocą tego właśnie serwisu może być na przykład Arcade Fire lub MUSE. Obie te grupy komunikowały wydanie swoich ostatnich albumów w niestandardowy sposób i obie ucieszyły by mnie swą obecnością na Babich Dołach ogromnie. Szczególnie ci pierwsi - autorzy płyty roku 2013. I chociaż moje typy są mocno życzeniowe, to "dziś jest pełnia, każde życzenie się spełnia". Albo i nie. ;-D

SKŁADANKA "BEST OF BONOMUZA 2013"

Jak co roku czas na podsumowanie tego, co wydarzyło się podczas minionych 365 dni w muzyce za pomocą składanki "Best Of Bonomuza". Muszę przyznać, że o ile A.D. 2013 był rokiem pełnym świetnych płyt, to tym bardziej zapamiętam go jako rok fenomenalnych piosenek. Oto dwadzieścia z nich:

1. MODESTEP – To The Stars 

Jedna z przykładowych petard z albumu z najniższego stopnia podium płyt roku 2013.

2. ATOMS FOR PEACE – Ingenue

Ingenue to z kolei jedna z najpiękniejszych zeszłorocznych piosenek.

      3. ARCADE FIRE – Joan of Arc

Joan of Arc zamyka pierwszy krążek z fenomenalnego, dwupłytowego Reflektora. Arcade Fire nagrali w tym roku album, który z pewnością przejdzie do historii muzyki.

      4. PEARL JAM – Gateway

Tego samego nie można niestetety powiedzieć  o Pearl Jam. Poczatek Lightning Bolt dawał nadzieję na płytę, która dorówna swojemu poprzednikowi (Backspacer). Niestety nie dorównał.

  

      5. VAMPIRE WEEKEND – Step

Step to tylko próbka fantastycznych melodii, jakie znajdziemy na trzecim albumie VW, który znalazł się na drugim miejscu wśród płyt roku 2013 wg, Bonomuzy. Czas najwyższy na koncert w Polsce.

          6. PALMA VIOLETS – Best Of Friend

Dziewiętnaście mieli lat, nazywali siebie cziki cziki cziki taaa. I bardzo fajnie grali, zarówno w stuiod jak i na żywo!

          7.  LILLY HATES ROSES – Only A Thought

Nowa, bardzo ładna twarz polskiej muzyki. Używając schematów – „polska odpowiedź na The XX”.

          

          8.  DAFT PUNK – Get Lucky

Bezapelacyjny hicior lata 2013.

9. PLACEBO – Too Many Friends

Po  zapowiadającym siódmy studyjny album Placebo singlu apetyt na niego wzrósł mi niezmiernie. Loud Like Love niestety go jednak nie zaspokoiło. A koncert na Torwarze otwierający trasę koncertową był mega dziwny – panowie chyba pokłócili się ze sobą przed wyjściem na scenę bo bił z niej jeden wielki foch.

      10.   THE BEATLES – We Can Work It Out

Rok 2013 przyniósł ze sobą jednak także wiele fenomenalnych koncertów, między innymi niemal 3-godzinny show Paula McCartneya. Nie wierzyłem, że będę miał szansę usłyszeć Beatlesów live. 22 czerwca tak właśnie się stało, mimo iż na scenie znajdował się tylko 1 przedstawiciel oryginalnego składu.

      11.   PINK FLOYD – Vera/Bring Boys Back Home

Równie fenomenalnie było dwa miesiące później na koncercie Rogera Watersa. Następujące po sobie Vera i Bring Boys Back Home były zdecydowanie najmocniejszym, tegorocznym koncertowym przeżyciem. Do teraz ściska mnie w gardle na wspomnienie towarzyszącego im filmu prezentowanego na wielkim murze.

      12.   SHARK-A-TAAK – Saskerland

“God save the Saskerland” – cztery lata chodziłęm do XXXV L.O. im. Prusa, tym bardziej przyłączam się więc do życzenia Reggaeneratora.

      

      13.   THE NATIONAL – Demons

Wracając jeszcze na chwilę do koncertów ten w wykonaniu The National był najgorszym koncertem, jaki przeżyłem w tym roku. Dawno nie słyszałem „sztuki”, podczas której każdy instrument grał jakby inną bajkę, nie komponując się z resztą i tworząc, pomimo świetnych utworów, meczący bełt.                

      14.   INFINITY INK – Infinity 

Ten umcy umcy song nadal rozwala mnie przy każdej projekcji. Rudy Kojot is not dead!

      15.   WOODKID – Iron

Po usłyszeniu tego singla długo i niecierpliwie czekałem na cały album Woodkida. Niestety drugiego tak fenomenalnego kawałka tam nie znalazłem.

      16.   SAVAGES – She Will

Dawno nie spotkałem bardziej trafionej nazwy zespołu jak w przypadku 4 pań z Savages. Ich debiutancki krążek naprawdę jest dziki.

      17.   POKAHONTAZ – Pompuj

Początek roku w kinie zdecydowanie należał do filmu Jesteś Bogiem. Niedługo później trafiłem na ten kawałek stworzony przez byłych kolegów Magika z Paktofoniki. Refren do znudzenia śpiewałem Filipowi, kiedy uczył się chodzić.

      18.   GOSSIP – Get A Job

W ostatnim kwartale tego roku postanowiłem stanąć na głowie aby zmienić pracę. Słowa refrenu tej piosenki, choć cyniczne pomagały mi w codziennych poszukiwaniach. Zakończonych sukcesem!

      19.   BEDNAREK – Cisza

Nie byłem nigdy fanem Kamila Bednarka, reggae w jego wykonaniu zdecydowania za mało buja. Ta piosenka również nie ma wiele wspólnego z jamajskim klimatem ale zdecydowanie znajduje się w pierwszej trójce najpiękniejszych utworów roku 2013.

      20.   PIERSI – Bałkanica

Kiedy po raz pierwszy usłyszałem Bałkanicę podobał mi się w niej tylko instrumentalny fragment a’la Modestep. Dziś nie wyobrażam sobie imprezy bez tego kawałka a słowa refrenu przychodzą mi do głowy podczas każdego niemal towarzyskiego spotkania.

PŁYTY ROKU 2013 - PODIUM

         

   

MIEJSCE 3:

MODESTEP – Evolution Theory 

Evolution Theory to zdecydowanie najbardziej energetyczna płyta roku 2013. I o ile trudno wysłuchać jej od początku do końca to dawkowanie jej w porcjach po 4 czy 5 numerów działa skuteczniej niż kawa podana dożylnie. Gdyby album był bardziej spójny znalazłby się nawet o oczko wyżej. Miałem duży dylemat czy brązowy medal nie powinien przypaść debiutanckiemu krążkowi Atoms For Peace, najchętniej przyznałbym dwa równorzędne miejsca trzecie. Jako, że się nie da wybrałem płytę, której słuchałem częściej.

MIEJSCE 2:

VAMPIRE WEEKEND – Modern Vampires Of The City 

Po fantastycznym debiucie i słabiutkiej płycie numer dwa Vampire Weekend wróciło na muzyczne półki i do głośników w świetnym stylu. Czas najwyższy na koncert w Polsce!

MIEJSCE 1:

ARCADE FIRE - Reflektor

Najmniejszych wątpliwości nie miałem natomiast przy wyborze najlepszej tegorocznej płyty. Czwarty studyjny album Arcade Fire dosłownie zabija każdym swoim małym dźwiękiem. Jeśli dotychczas jej nie słyszeliście to zacznijcie jak najszybciej, choćby dziś nie zważając na tupot białych mew. ARCYDZIEŁO !!!

PŁYTY ROKU 2013 - MIEJSCA 10-4

Mam wrażenie, że ostatnie kilka tygodni upłynęło w tempie sprintu Strusia Pędziwiatra. To był ciężki i intensywny ale jednocześnie obfitujący w wiele fantastycznych wydarzeń i płyt rok. Z racji na tą intensywność mam poczucie, że w następnym zestawieniu pojawi się kilka tych tegorocznych albumów, do których nie zdążyłem jeszcze dotrzeć. A jako, że rok kończy się za niecałe 4 godziny czas na coroczne podsumowanie i zestawienie płyt roku 2013 według Bonomuzy. Dziś miejsca od dziesiątego do czwartego, jutro podium. 

MIEJSCE 10. 

PEARL JAM – Lightning Bolt 

Tegoroczny album Pearl Jam jest niestety słabszy niż jego poprzednik. Backspacera doceniłem jednak już po zakończeniu zestawienia płyt roku 2010, czego potem bardzo żałowałem. Lightning Bolt umieszczam tu więc lekko na wyrost, z myślą, że po kolejnych kilku przesłuchaniach przemówi do mnie równie mocno co dwa otwierające ją kawałki, numer tytułowy czy Pendulum.

MIEJSCE 9. 

QUEENS OF A STONE AGE – …Like Clockwork 

Warto było czekać 6 lat by usłyszeć ponownie Josha i spółkę w dobrej formie.

MIEJSCE 8. 

SHAARK-A-TAAK – Rec In Progress 

Solowy album Reaggeneratora jest dużo lepszy niż ostatnia płyta Vavamuffin. 

MIEJSCE 7. 

DAFT PUNK – Random Access Memories 

W ranking Bonomuzy długo oczekiwany nowy album Daft Punk znajduje się nieco niżej niż w większości zestawień płyt roku 2013. Trzeba jednak po niego sięgnąć choćby z powodu nagrań w stylu Instant Crush z Julinaem Casablancasem, genialnego Within, przebojów lata w postaci Get Lucky czy Lose Yourself To Dance i wielu innych udanych elektro-kompozycji.

MIEJSCE 6. 

PALMA VIOLETS – 180 

Fantastyczny powiew młodości w brytyjskiej, muzyce gitarowej. Młodości, nie oryginalności.

MIEJSCE 5. 

LILLY HATES ROSES – Something To Happen 

Płyta pięknych kompozycji, w większości łączących lekką melodyjność z poważnymi tekstami dotyczącymi relacji międzyludzkich.

MIEJSCE 4:

ATOMS FOR PEACE – Amok

Ten fantastyczny, pełny muzycznej magii album spadł z podium dosłownie w ostatniej chwili. Polecam go jednak bardzo, nie tylko fanom Radiohead. Muzyczna alternatywa przez duże "A"!

Spośród kilkudziesięciu koncertów T.LOVE, na których byłem ten sobotni z okazji 50-tki Muńka bez wątpienia plasuje się w top 3. Relacja soon

— Bonomuza (@Bonomuza) grudzień 2, 2013

WEEKENDOWY NUMEREK: BACKSTREET BOYS - EVERYBODY

W tym tygodniu weekendowy numerek może należeć tylko do nich. Bekstrits bek oł rajt!!! Na początku tygodnia ogłoszono, że pod koniec lutego na warszawskim Torwarze zagrają zjednoczeni po przerwie Backstreet Boys. 

Pierwsze informacje na temat ponownych występów Chłopców Z Tylnej Ulicy pojawiły się w wakacje. Siedząc przy grillu wspominaliśmy ów band i setki imprez, które spędziliśmy przy jego dźwiękach. I choć każdy w pierwszym odruchu mówił "Bekstrici? Eee, wiocha" to nie było nikogo kto nie znał na pamięć choćby trzech numerów BiBisów. I chociaż w liceum wszyscy słuchaliśmy raczej gitarowej muzyki to na studniówce w ramach kabaretu zaprezentowaliśmy "show" inspirowany poniższym występem amerykańskiego boysbandu. 

Także rezerwujcie datę: 23 luty Torwar. Będzie Everybody, będę i ja. ;-D

  

SHARK-A-TAAK - REC IN PROGRESS

Rec. In Progress, pierwszy album nowego projektu Reggaeneratora wydany pod nazwą Shark-A-Taak to idealne antidotum na jesienną zamułę. W drugim kawałku wokalista oświadcza, iż jest nakręcony jak zegar i trzeba przyznać, że każdy dźwięk tej płyty to potwierdza. Co ważniejsze owa energia zaraża i pozwala wystrzelić się na najwyższy poziom powera. Ten krążek to istna lawina, słuchając go mam wrażenie jazdy bez hamulców. Kojarzy mi się, z koncertem, na którym zespół z każdym kolejnym kawałkiem podkręca tempo.

Do moich faworytów z tego krążka należą Rude Bwoy Salut oraz Saskerland. Riff tego pierwszego niesie w sobie moc w najczystszej postaci, ten drugi rozwala zmiennością klimatów, a wstawka reggae „god save the saskerland” każdorazowo wyświetla na mojej gębie rogala i buja lepiej niż koń na biegunach (prawdziwy, nie „zwykła zabawka, mała huśtawka” Urszuli). Spokojne klimaty rodem z Jamajki spotkamy również w zamykającym całość Olives’n’Wine. Poza tymi dwoma piosenkami jest zdecydowanie mocniej...

WEEKENDOWY NUMEREK: SHARK-A-TAAK - PRETTY COOL

Po raz pierwszy w historii Bonomuzy zdarza się, że weekendowy numerek to jednocześnie fragment płyty tygodnia. Nowa wersja pewnego szlagieru jest jednak zdecydowanie warta uwagi. Do mnie najbardziej przemawia fragment rozpoczynający się od 2 minuty i 14 sekundy. Wracając do oryginalnych wykonawców tego numeru pamiętam, że kilka lat temu występowali w Polsce na koncercie sylwestrowym. Nie byłoby w tym nic dziwnego, że w tym samym czasie Boney M grało koncert w Warszawie, Wrocławiu i chyba jeszcze jednym mieście. Albo mają teleport albo to była chałtura najwyższej maści. 

CRYSTAL FIGHTERS: STODOŁA 11.11.2013

Poniedziałkowy koncert Crystal Fighters w Stodole miał niemalże identyczną setlistę jak ten, który odbył się na tegorocznym Openerze. Zachowana została nawet niemal całkowicie kolejność zaprezentowanych utworów. Z wyraźnych różnic odnotować można było jedynie przesunięcie I Love London oraz Wave do bisów. 

Kryształowi Wojownicy prezentują się na żywo fantastycznie. To prawdziwa żywa energia, melodyjna, skoczna i porywająca do szaleństwa. Trudno było znaleźć w Stodole osobę nie wykonująca rytmicznego „dżamp dżamp”. Sceniczni bohaterowie również nie oszczędzali się prezentując porcje pozytywnego zakręcenia. Sebeastian – wokalista pierwsze trzy kawałki występował z zasłoniętą twarzą. Kiedy wreszcie pozbył się przesłaniającej facjatę masko-peruki do złudzenia przypominał mi wokalistę Łąki Łan. Nie zabrakło wilkeigo kotła na środku sceny, ksylofonu czy mini gitarki, na której przygrywał co jakiś czas wokalista. Niestety tych dwóch ostatnich praktycznie nie było słychać. Nagłośnienie było bowiem tego dnia w Stodole fatalne...

Od dziś przysłuchujemy się solowej płycie Reggaeneratora pod szyldem SHARK-A-TAAK. Zapraszam na https://t.co/vgl3dZvkjA
— Bonomuza (@Bonomuza) listopad 19, 2013

ARCADE FIRE - REFLEKTOR

Rzadko zdarza się aby płyta od której oczekuje się bardzo dużo potrafiła te oczekiwania przerosnąć. Z olbrzymia radością oświadczam, że do tych nielicznych przypadków zdecydowanie zalicza się czwarty studyjny album zespołu Arcade Fire pod tytułem Reflektor. Nie licząc pierwszego przesłuchania, po którym nie byłem ostatecznie przekonany do jakości tego krążka, począwszy od drugiego jestem tą płytą oszołomiony i każdego z Was namawiam aby nie zwlekali ani chwili dłużej i oświetlili swoje muzyczne życie Reflektorem.

W otwierającym go kawałku tytułowym najbardziej podobają mi się transowy fragment środkowy oraz pojedyncze dźwięki, głównie w instrumentalnych fragmentach niosące jednoznaczne skojarzenia z Achtung Baby. Ta piosenka pełni zresztą taką samą funkcję jak otwierające ów album U2 Zoo Station – informuje słuchacza krzycząc wręcz: „nagraliśmy coś innego niż dotychczas i niż się spodziewałeś. Zostań z nami a przeniesiemy cię w kosmos”. I o ile pierwsze dwie piosenki z Reflektora (tytułowa i We Exist z basowym motywem przypominającym majkelowe Billy Jean) to tzw. „nieoszałamiające rozgrzewanie silników” to potem udajemy się dzięki Kanadyjczykom dalej niż pies Łajka, Jurij G. i Apollo 13...

PŁYTA TYGODNIA - ARCADE FIRE - REFLEKTOR - PODSUMOWANIE

Od wtorku przysłuchiwaliśmy się z bliska czwartemu studyjnemu albumowi Arcade Fire. Jutro znajdziecie na Bonomuzie szczegółową recenzję tej płyty. Dziś, „na dobranoc” proponuję projekcję jej wszystkich pięciu fenomenalnych kawałków, z którymi zaprzyjaźnialiśmy się w tym tygodniu.

Utwór tytułowy i jednocześnie pierwszy singiel z Reflektora początkowo nie robił na mnie przesadnego wrażenia. Dalej zresztą twierdzę, że na tym podwójnym albumie znajdziemy masę o wiele lepszych kompozycji.

Do moich absoultnych faworytów zaliczają się Here Comes The NIght Time…

…oraz Joan of Arc.

Jeden z piękniejszych spokojnych fragmentów albumu stanowi paradoksalnie utwór o tytule Awful Sound.

Okropnych dźwięków na Reflektorze praktycznie nie ma. Zgodnie z tytułem ostatniego zaprezentowanego w tym tygodniu numeru słuchając tej płyty chce się aby nigdy się nie kończyła.

WEEKENDOWY NUMEREK: TĘCZOWY MUSIC BOX - TĘCZA

Na początek weekendu mały test.

Zadanie: Wybierzcie słowo, które najlepiej pasuje jako dokończenie zdania "Gdzie spojrzę dokoła..."

a) dżungla

b) korek

c) czubki

d) tęcza

Prawidłowa odpowiedź to D.

Mam wrażenie, że w ostatnich dniach tęcza była w mediach częściej wspominana niż zamknięcie mostu Grota-Roweckiego, debiut Nawałki w roli selekcjonera i pościg za księdzem-pedofilem razem wzięte. Tęcza płonęła, przy tęczy rozlali farbę, pod tęczą urządzono masowe "cmok cmok". Tęcza, tęcza, cza, cza cza. Stąd też w dzisiejszym weekendowym numerku sięgamy po klasyk.  

PŁYTA TYGODNIA: ARCADE FIRE - REFLEKTOR

W tym tygodniu przysłuchujemy się na fejsbukowym profilu Bonomuzy najnowszej płycie Arcade Fire. Znajdziecie tam taki muzyczne cudeńka jak choćby poniższe nagranie. Poznajecie panów, których Win Butler wygania ze sceny około 70 sekundy teledysku ? ;-D Jest w tym coś symbolicznego, zwłaszcza pamiętając fakt, iż 8 lat temu pochodzące z debiutanckiego albumu Kanadyjczyków Wake Up rozpoczynało koncerty U2. Dziś wygląda na to, że "uczeń przerósł mistrza" a na półki sklepowe trafiła płyta pokroju Achtung Baby. Ale o tym w szczegółowej recenzji za kilka dni. Na razie "Here Comes The Night Time". Rozkoszujcie się nim! 

Panowie z PLACEBO chyba nie końca zadowoleni są z końca wakacji. Dziwna klima dziś na koncercie była. Moment magii niestety nieliczne.
— Bonomuza (@Bonomuza) November 12, 2013

Crystal Fighters w Stodole - fajny koncert z żenującym nagłośnieniem. Szczegółowa recenzja soon. Jutro PLACEBO na Torwarze
— Bonomuza (@Bonomuza) November 11, 2013

PŁYTA TYGODNIA: ARCTIC MONKEYS - AM

Niewiele brakowało aby ta recenzja zaczynała się od stwierdzenia, że zamiast nowego albumu Arctic Monkeys powinni wypuścić jedynie singiel. Promujące i otwierające AM fenomenalne Do I Wanna Know oraz R U Mine zaostrzyły bowiem apetyt na świetny rockowy krążek, tymczasem słuchając większości ciągu dalszego tej płyty można odnieść wrażenie, że nagrał go ktoś inny. One For The Road, choć niezłe poprzez wysokie rejestry, w których operują główny wokal i chórki bardziej niż z rockowa kapelą przynoszą skojarzenia z czymś pomiędzy Bee Gees a Scissors Sisters. Podobna ekspresja pojawia się także w I Want It All, tu jednak ciekawie współgra w niską, niepokojącą warstwą instrumentalną. Sporo tu pisków i jazgotliwych interwałów, które przypominają klimat końcowych piosenek z płyty Chłopaki Nie Płaczą T.LOVE, choćby Bajer czy Popularny.

W kilku kawałkach udało się wypracować kompromis pomiędzy eksperymentami a starym charakterem zespołu. Najlepszy przykład...

PÓŁWIECZE MUŃKA

Dokładnie dziś pół wieku kończy Muniek Staszczyk. Życząc STO LAT wierzę, że Zygmunt dopiero co minął półmetek drogi, także tej twórczej. Ostatni, zeszłoroczny album po raz kolejny udowodnił jak wiele T.LOVE ma jeszcze do powiedzenia i jak ważny jest na polskiej muzycznej scenie. A z drugiej strony czy zdajecie sobie sprawę, że dzisiejszy jubilat dostarcza nam pozytywnej, muzycznej energii już czwartą dekadę? Pociągnąc drugie tyle będzie więc chyba ciężko.

Tak czy inaczej z okazji 50-tki posłuchajmy po jednym kawałku z każdej z nich.

80's:

90's:

00's 

10's:

VAMPIRE WEEKEND - MODERN VAMPIRES OF THE CITY

Pierwsze trzy kompozycje z trzeciej studyjnej płyty Vampire Weekend zawierają w sobie wszystko co w muzyce amerykańskiego kwartetu najlepsze. Otwierający album Obvious Bicycle zaczyna się tak jakby realizator za późno wcisnął przycisk odpowiadający za nagrywanie. Nagłe uderzenie akustycznej gitary i wokalu, którego nie poprzedza nawet sekunda wprowadzenia dziwi jednak tylko przez krótką chwilę. Już po kilku sekundach tego kawałka odlatujemy bowiem w krainę nostalgii, spokojnego bicia serca i przepięknej muzyki. Choć brzmi ona trochę jak utwór pogrzebowy tak naprawdę jest wezwaniem do wzięcia się w garść, które poprzez aranżacje refrenu wydaje się być śpiewane z zaświatów. Nie pobędziemy tam jednak zbyt długo, gdyż następujące po nim Unbelievers podkręca tempo o 200 procent częstując nas szybkim, przebojowym kawałkiem z wyjątkowo chwytliwym refrenem, którego melodia brzmi świetnie nawet w towarzystwie samej perkusji. Natomiast zamykający pierwsza trójkę Step już po pierwszym przesłuchaniu wkręca się w głowę na bardzo długo. Fantastyczny klimat robi w tej piosence klawesyn oraz zaśpiewany w wysokich rejestrach refren, co w połączeniu z fajnym tekstem daje jeden z moich ulubionych tegorocznych kawałków.

PŁYTA TYGODNIA: VAMPIRE WEEKEND - MODERN VAMPIRES OF THE CITY

Z lekkim opóźnieniem rozpoczynamy przesłuchanie kolejnej płyty tygodnia. Po fenomenalnym debiucie i jego słabym następcy Amerykanie z Vampire Weekend nagrali kilka miesięcy temu trzeci album, tzw, krążek prawdy. Przysłuchajmy się więc czy wyszli z tej próby obronną ręką. Na początek proponuję płytowy numer 3, najlepszy z całego longplaya, fantastyczny i przypominający klimatem debiutanckie nagrania Step.